Niks geleerd van de oorlog

Eerst maar even het gras voor de voeten wegmaaien van diegenen die onverschillig staan of het aanvaarden dat van alle nederlanders het DNA geregistreerd wordt onder de dooddoener “wie niks te verbergen heeft, hoeft ook niks te vrezen”. Dat idee naive struisvogels, heeft nog maar een generatie of drie geleden meer dan honderdduizend medeburgers die niks te verbergen hadden een enkele reis naar de gaskamers van Sobibor en Auschwitz opgeleverd. En ik sta er niet voor in dat er in dit land niet nooit weer een groep het voor het zeggen krijgt die het op een andere groep die niks te verbergen heeft voorzien heeft en dan dankbaar gebruik zal maken van die in het leven te roepen dna-databank. Net zo dankbaar als de nazi’s gebruik maakten van de uitvinding van een obscure maar overijverige nederlandse bureaucraat genaamd Jacobus Lambertus Lentz: het persoonsbewijs. Je hoeft niks op je kerfstok te hebben en je hoeft niks te verbergen te hebben om toch een onvoorstelbare berg ellende over je heen te krijgen.

Niks te verbergen
En dat brengt me dan meteen op het volgende. Ik heb inderdaad niks te verbergen of op mijn kerfstok. Maar ik ben het zo langzamerhand flink zat dat ik door de nederlandse overheid op talloze manieren en onder het aanroepen van talloze rotsmoezen al bij voorbaat wordt beschouwd als crimineel, terrorist, zwendelaar en wat al niet meer die maar beter in de gaten gehouden kan worden want je weet maar nooit… Als ik over de A28 rijd, wordt mijn kenteken geregistreerd en nagetrokken want wie weet ben ik wel een gevaarlijke crimineel. Als ik naar de VS wil vliegen met KLM wil men toch wel erg graag weten of ik halal gekeurd vlees wil en worden mijn creditcardgegevens doorgespit want je weet maar nooit: misschien wil ik datzelfde KLM vliegtuig aan de overkant wel een gebouw invliegen. Wanneer ik e-mail of surf over het internet worden mijn gegevens opgeslagen want je weet maar nooit.

Minachting voor de overheid
Ik minacht een overheid die mij en mijn medeburgers niet beschouwt en respecteert om wie we zijn en wat we doen maar die ons bejegent om wie we mogelijk zijn en om wat we mogelijk zouden kunnen doen. En die laatste manier van denken en handelen is het wezenskenmerk van een dictatuur. Ik denk dat ik uw vraag afdoende beantwoord heb.

Geredigeerd door redactie.

bron: reactie op www.nrc.nl